Home › Verhalen › In de kleedkamer

In de kleedkamer

Zondagmiddag — zwembad, in het natte zonlicht

Ik had die ochtend besloten om te gaan zwemmen. Voor het eerst in vier jaar. Dat klinkt als niets. Voor mij was het de keuze waarvoor ik elke zomer was teruggedeinsd. Met mijn handdoek over mijn schouder liep ik door de glazen deur. Ik dacht: ik kan dit. Het is een ruimte. Meer niet.

De keuze bij het bordje

Twee deuren. "Heren". "Dames". Ik stond drie seconden te lang stil. Bij elke transitie-fase had ik geweten welke deur het was. Nu wist ik het niet. Niet omdat ik het niet wist — omdat geen van beide klopte als een ervaring. De ene was er voor de tweede helft van mijn volwassen leven geweest. De andere was er voor de eerste helft van mijn leven geweest. Welke deur is van iemand die in geen van beide ruimtes meer thuis is?

De douche

Ik koos. Niet vanuit overtuiging — vanuit gewoonte. Ik douchte in een hokje met een dichtgetrokken gordijn. Ik hoorde anderen rondom mij praten over dingen die ik niet meer verstond. De rituelen van een ruimte die je hebt verlaten en waarin je nooit meer helemaal terugkomt. Ik dacht aan mijn lichaam: aan de dingen die het had verkregen, aan de dingen die het had verloren, aan de dingen die niemand had teruggegeven en die niemand kon teruggeven.

In het water

Het zwembad was rustig. Ik zwom langzaam. Banen. Niet vrijgevochten — gewoon banen. Ik telde tot twintig en stopte. Ik bleef hangen aan de rand. Onder water zag mijn lichaam er anders uit dan boven. Onder water zag ik niet wie keek. Dat was rustig. Niemand keek. Er was geen kleedkamer onder water.

De fietstas erna

Ik fietste naar huis met natte haren. Mijn tas tegen mijn rug. Ik dacht: de wereld bestaat uit hokjes. Ik heb ze allebei van binnen gezien. Dat is niet alleen verlies. Het is ook kennis. Maar het is nooit comfortabel. Onderzoek naar publieke ruimtes beschrijft het kleedkamermoment vaker dan klinieken doen — het is een van de ongedocumenteerde uitkomsten van transitie.