Home › Verhalen › De laatste prik

De laatste prik

19 januari — badkamer, dimlicht aan

Ik wist het pas terwijl ik prikte. Halverwege. De zuiger ging naar beneden en ik dacht: dit is de laatste. Ik dacht er niet voor na. Ik dacht er ook niet over door. Ik wist het alleen, op de manier waarop je weet dat een seizoen om is voordat de kalender het zegt.

De handeling die ik routine had gemaakt

Vier jaar lang. Honderdvier keer. Ik had spons-pleisters gekocht in bulk en handschoenen in de aanbieding. Ik kon de ampul openen zonder te kijken. Ik kon mijn dijbeen verdoven zonder het echt te voelen. Het was sneller dan tandenpoetsen geworden. En toch, deze keer, terwijl mijn duim de zuiger naar beneden duwde, voelde de handeling als iets dat ik tegelijkertijd deed en niet meer aan deelnam.

Wat er niet gebeurde

Geen tranen. Geen ceremonie. Geen Instagram-post. Ik deed gewoon mijn broek omhoog, gooide de naald in de container, waste mijn handen, zette de tandpasta op de borstel. Ik ging slapen. Mijn lichaam wist niet dat het de laatste was — mijn lichaam ging er pas drie maanden later iets van merken. Ik wist het. En dat was genoeg.

De ochtend erna

Ik werd wakker en lag tien minuten stil. Ik dacht: als ik nu opsta, ben ik iemand anders dan toen ik ging slapen. Dat klopte niet, en het klopte ook. Ik stond op. Ik dronk koffie. Ik werkte. Ik bestond, gewoon. De grote verandering die ik had verwacht — die schreef ik later toe aan de tijd voorafgaand, niet aan de avond zelf. Post-transitie getuigenissen beschrijven dit patroon: de werkelijke breuk gebeurt weken eerder dan de officiële handeling.

Wat ik me bleef afvragen

Of het lichaam zou onthouden wat het had geleerd. Of de stem zou kantelen, of de vermoeidheid zou veranderen, of de oude maand zou terugkomen die ik me amper meer herinnerde. Ik wist het niet. Ik weet het nog steeds niet helemaal. Maar ik heb sinds die avond geen lade meer geopend. Niet uit principe — uit afwezigheid van noodzaak. De spuit lag er nog. Hij lag er een jaar later nog. Hij ligt er waarschijnlijk nog steeds.