Home › Verhalen › De eerste prik

De eerste prik

5 mei — huisartsenpost, half negen 's ochtends

Ik had die ochtend twee koffies te veel gedronken. Mijn handen trilden niet door zenuwen — door cafeïne. Ik liep de huisartsenpost binnen alsof ik naar mijn afstuderen ging. Een mijlpaal. Misschien wel de mijlpaal.

De wachtkamer

Een kind met oorpijn. Een oude vrouw met een rollator. Een man met een werkbroek vol verfvlekken. Niemand wist wat ik die ochtend kwam doen. Ik wist het ook nauwelijks. Ik had de Discord-server ingelicht. Ik had mijn beste vriendin een berichtje gestuurd. Mijn ouders niet — daar zou ik later mee komen. In mijn rugzak zat het ampul-pakje en een blocnote om "voor en na"-aantekeningen in te maken.

De handeling zelf

De assistent was praktisch. Geen plechtigheid. Hij vroeg of ik het zelf wilde doen of dat hij het zou doen. Ik liet het hem doen. Hij prikte. Het was binnen tien seconden voorbij. Dat verraste me. Drie jaar wachten, drie maanden voorbereidende gesprekken, drie weken op de uitslagen wachten, drie minuten in de stoel. De handeling waar ik mijn leven omheen had geherschreven duurde korter dan een nummer op Spotify.

De terugweg op de fiets

Ik dacht dat ik blij zou zijn. Ik was niet blij. Ik was niet verdrietig. Ik was iets wat ik niet had voorbereid: leeg. Niet de leegte van geen-gevoel. De leegte van een doel dat plotseling niet meer voor je ligt. Mijn fiets ging vanzelf. Ik dacht: en nu? Niemand had me uitgelegd dat de dag erna ook bestaat. Klinische literatuur beschrijft de medische kant — niet de "nu nog jaren leven met dit lichaam"-kant.

Wat ik die avond opschreef

In de blocnote, op blad één: "Geen euforie. Geen spijt. Iets leegs. Misschien morgen anders." Ik heb de blocnote later in een doos gestopt en pas vier jaar later teruggelezen. Toen begreep ik dat blad één al alles vertelde over hoe het zou worden. Geen drama. Geen wonder. Een handeling die korter duurde dan een liedje, gevolgd door een rest van het leven die niemand voor je heeft uitgetekend.