Home › Verhalen › Op de wachtlijst

Op de wachtlijst

22 oktober — keukentafel, brief in mijn hand

Het was een papieren brief. Met een logo. Met een datum die negenentwintig maanden in de toekomst lag. "We hebben uw aanmelding ontvangen. U bent op de wachtlijst geplaatst." Ik legde de brief neer en dacht: negenentwintig maanden is een lange tijd om zeker van iets te blijven.

Het eerste jaar

Het eerste jaar was bevestigend. Elke maand voelde als een test die ik aan het halen was. Ik bleef bij mijn naam, mijn pronouns, mijn kleerkast. Ik vond dat geruststellend. Vrienden zeiden: zie je wel, het is dus echt. Ik vond dat ook geruststellend. Ik vinkte mentaal de maanden af op een lijstje dat ik nooit echt op papier had gezet maar dat in mijn hoofd net zo concreet was.

Het tweede jaar

Het tweede jaar was anders. Ik werd ouder. Mijn vrienden veranderden. Een verbroken relatie. Een nieuwe baan. Het leven ging door op manieren die niets met de wachtlijst te maken hadden. En in dat normale leven begon de zaak waarvoor ik wachtte langzaam minder centraal te staan. Niet weg — minder centraal. Ik dacht er minder vaak aan. Ik miste de afspraak die nog moest komen ook minder. Soms vergat ik een hele week dat ik op een lijst stond.

De twijfel die ik me niet toestond

Halverwege het tweede jaar dacht ik voor het eerst: misschien wil ik dit niet meer. Ik schrok van mezelf. Ik had twee jaar gewacht. Twee jaar zekerheid. Twee jaar uitleggen aan mensen waarom dit belangrijk was. Ik kon nu niet ineens twijfelen — dat zou alle vorige Ikken belachelijk maken. Dus schoof ik de gedachte weg. Maar ze bleef terugkomen. Wachtlijsten doen dat: ze geven je tijd waarvan je niet wist dat je hem nodig had.

De afspraak die kwam

Negenentwintig maanden later zat ik in de kamer. Ik vertelde mijn verhaal. Ik vertelde het alsof het nog hetzelfde verhaal was als bij de aanmelding. Het was niet meer hetzelfde verhaal. De wachttijd had me ouder gemaakt, en de oudere ik die in de stoel zat was niet de jongere ik die de brief had geschreven. De Cass Review beschrijft de wachtlijst als een onbedoelde verlenging van een beslissingsproces — soms positief, soms problematisch.