Home › Verhalen › De dag dat ik stopte

De dag dat ik stopte

7 november — keukentafel, koffie koud

De spuit lag op tafel. Naast de koffie. Naast het broodbord met kruimels van die ochtend. Ik had hem klaargelegd zoals elke veertien dagen, en ik zat ernaar te kijken alsof ik het nooit eerder had gedaan.

De handeling die routine werd

Vroeger telde ik de dagen ernaartoe. Een streepje op de kalender, een gevoel in mijn maag, een soort plechtigheid. Nu was het iets wat ik tussen het tandenpoetsen en de afwas deed. Ergens onderweg was het lichaam dat ik wilde worden vermengd geraakt met het lichaam dat ik aan het worden was. Ik wist niet meer welk gevoel bij welke prik hoorde. Alleen dat ik het volgende moest doen omdat ik het vorige had gedaan.

Het ding dat ik niet zei

Mijn partner vroeg of ik me klaarmaakte. Ik zei ja. Ik maakte me niet klaar. Ik bleef zitten. Tien minuten. Twintig. Het ding dat ik niet zei was dit: ik weet niet meer waarom. Niet: ik wil het niet meer. Niet: het werkt niet. Gewoon: ik weet niet meer waarom. En dat is iets anders dan twijfel — dat is afwezigheid van een reden waar ooit een reden was.

De la

Ik heb de spuit teruggelegd. Niet weggegooid. In de la, naast de andere. Ik dacht: volgende week. Maar volgende week kwam, en de la bleef dicht. En de week erna ook. Tussen "stoppen" en "gestopt zijn" zit een grijze maand waarin je nog niet weet welk woord je over jezelf gebruikt. Ik gebruikte geen woord. Ik leefde alleen.

Wat ik me daarna afvroeg

Of het terugkomt — de stem. Of het lichaam zich herinnert. Of ik straks weer in de spiegel kijk en niet weet wie ik zie. Ik weet het nog steeds niet. Wat ik wel weet: ik ben niet de eerste. Post-trans verhalen beschrijven precies deze grijze maand. Niet dramatisch. Gewoon: een la die dichtblijft.