Home › Verhalen › De spiegel na twee jaar

De spiegel na twee jaar

2 februari — badkamer, na de douche

Ik dacht dat ik tegen die tijd zou weten wie ik zag. Twee jaar. Dat was de schatting. Twee jaar en dan komt het, zeiden ze. Het paste. Het klopte. Het werd "thuis". Ik stond in de damp en wachtte tot het kwam.

Het beeld dat ik had verwacht

In mijn hoofd zag ik iemand staan met schouders die breder waren, met een gezicht dat anders zat, met een blik die rust uitstraalde. Ik had het beeld zo vaak voorgesteld dat het bijna een herinnering was. Het beeld in de spiegel was niet dat beeld. Het was ook niet het oude beeld. Het was een derde — iemand die ik niet had gepland, niet had gevreesd, niet had verlangd.

De stem die niet kwam

Ik wachtte op het gevoel. Dit ben ik. Die zin. De zin die anderen in YouTube-video's zeiden. Hij kwam niet. Niet de tegenovergestelde zin ook. Geen dit ben ik niet. Gewoon: een lichaam, vochtig, een handdoek in mijn hand, en iemand die naar mij keek die niet wist of hij mij was.

De vraag die ik niet wilde stellen

Als de bestemming niet komt, zat de fout in de bestemming of in de reis? Ik had die vraag twee jaar weggehouden. Ze had eindelijk genoeg geduld gehad om te wachten tot ik haar binnen liet. Ik ging op de rand van het bad zitten. Ik dacht aan hoe ik op mijn vijftiende voor dezelfde spiegel had gestaan en gehuild had omdat ik niet wilde worden wat ik zag worden. De huilbui van toen en de stilte van nu waren niet hetzelfde — maar ze hadden iets gemeen. Beide gingen over iemand die ik nog niet was.

Wat ik ervan maakte

Ik heb het beeld niet ontkend. Ik heb het ook niet omarmd. Ik heb de damp laten optrekken en ben gaan zitten met thee. Ik heb opgeschreven: de bestemming is niet aangekomen. Dat is geen oordeel over de transitie. Dat is een observatie over een belofte die in publieke verhalen vaak terugkeert maar in onderzoek naar lange-termijn uitkomsten minder eenduidig blijkt. Twee jaar is geen punt. Het is een moment. Ik ben er nog.