— EDITIE MEI 2026 —

mijngender.nl

brieven & dagboekfragmenten

HomeVerhalen › De zomer zonder binder

Samengesteld dagboekfragment op basis van patronen uit publieke getuigenissen. Geen specifiek persoon.

De zomer zonder binder

Augustus — een huis in Bretagne, drie weken stilte

Ik had mijn binder ingepakt. Vier stuks. Ik wist niet hoeveel ik zou hebben in een week, ik nam voor de zekerheid extra mee. Toen ik mijn koffer in de auto laadde, vergat ik om hem terug te pakken nadat hij was weggevallen achter een paar schoenen. Dat is hoe ik die zomer zonder ben gegaan: niet besloten — vergeten.

De eerste dag

Ik kwam aan in een huis met kale muren en een keuken die naar zout rook. Ik kleedde me uit voor de douche, en mijn lichaam was wat het was. Ik dacht aan de binder die in mijn rugzak had moeten zitten. Hij zat er niet. Ik dacht: ik kan teruggaan om een nieuwe te halen. Ik deed het niet. Ik trok een t-shirt aan. Het was heet. Het was te heet voor lagen. Ik ging op het terras zitten.

De tweede week

Ik droeg ruime shirts. Niemand kende me daar. Niemand had verwachtingen. De vorm van mijn lichaam was geen statement, geen verraad, geen verklaring. Het was gewoon de vorm van mijn lichaam, in de warmte van een ander land. Ik begon dingen op te merken die ik jaren niet had opgemerkt: het feit dat een ademhaling diep kon zijn, het feit dat je in de zee kon zwemmen zonder eerst aan een onderlaag te denken.

De stilte

De binder was meer dan stof. Hij was een geluid. Hij maakte een innerlijk geluid: het is er nog niet, het is er nog niet, het is er nog niet. Zonder hem was er stilte. Geen luide stilte — geen overwinning, geen genezing. Gewoon stilte. Dat verraste me. Ik had verwacht dat het zou gillen. Het gilde niet. Het bestond gewoon, en ik ook, naast elkaar.

De koffer terug

Drie weken later vond ik de binder weer terwijl ik uitpakte. Ik legde hem op het bed. Ik staarde ernaar. Ik gooide hem niet weg. Ik droeg hem ook niet meer. Hij ligt nog steeds in de la, naast iets anders dat ik niet meer gebruik en niet weg kan gooien. Misschien is dat de samenvatting van die zomer: niet weggegooid, niet meer gedragen, en de stilte waarin je beide kunt verdragen. Post-trans getuigenissen beschrijven dit type onverwachte verlichting wanneer een hulpmiddel zonder ceremonie wegvalt.

Bronnen

  1. Peitzmeier, S. et al. (2017). Health Impact of Chest Binding among Transgender Adults. Culture, Health & Sexuality.
  2. Post-trans (2023). Stories of unbinding. post-trans.com

Zie ook

"Wat ik over mijn gender schreef, schreef ik om er door te komen — niet om er een vlag van te maken."

— de redactie, mei 2026

© 2026 mijngender.nl