Home › Brieven › Aan mijn toekomst

Aan mijn toekomst

Brief · 16 mei 2026

Beste ik van 2036,

Onthoud waar je vandaan komt

Niet uit zelfkastijding. Uit eerlijkheid. Je was vijftien, je had pijn, je vond een woord dat de pijn benoemde. Je was negentien, je nam een medicijn dat het lichaam veranderde. Je was tweeëntwintig, je had een operatie ondergaan. Je was zesentwintig, je twijfelde. Je was achtentwintig, je stopte. Je was dertig, je legde dit op tafel met de mensen die je liefhebt. Dat is geen schande. Dat is een biografie.

Als jij in 2036 nog steeds bezig bent met "had ik" en "wat als": dan heb je iets gemist. Het gemiste heet vrede. Vrede komt niet door de transitie ongedaan te wensen. Vrede komt door eerlijk te zijn over wat er gebeurde en hoe je nu wilt leven.

Onthoud wat je hebt geleerd

Dat instemming niet hetzelfde is als zorg. Dat een snelle oplossing zelden de juiste is. Dat een lichaam dat je kreeg meer geduldig met je is dan je dacht. Dat woorden uit een spreekkamer niet altijd waar zijn. Dat woorden van een grootouder soms wel waar zijn. Dat een vriendengroep een spiegel én een tunnel is.

Wat ik je vraag te doen

Schrijf één brief per jaar terug naar mij. Niet voor mij — voor de jongere die jij nog steeds met je meedraagt. Zeg of het beter is geworden. Zeg waar je nu woont. Zeg of je nog steeds twijfelt. Zeg of je iemand hebt gevonden. Zeg of je nog steeds op zoek bent naar dat ene woord dat alles uitlegt, of dat je dat woord hebt losgelaten omdat woorden niet zoveel kunnen als je dacht.

Wat ik je beloof

Ik ga niet meer beslissingen voor jou nemen die jij niet hebt gevraagd. Ik blijf alleen wat jij wel hebt gevraagd: aanwezig zijn, leesbaar zijn, eerlijk zijn. Dat is wat ouder worden kan zijn na een onomkeerbare beslissing — geen herstelplan, een doorlopend gesprek.

Tot 2036,

— Je ik van nu