Home › Brieven › Aan mijn vader

Aan mijn vader

Brief · 16 mei 2026

Pap,

Je was er, maar niet aanwezig

De therapie noemt dat emotionally absent father. Ik vond die diagnose lang te makkelijk. Je betaalde de huur, je kwam naar mijn diploma, je belde op verjaardagen. Maar tussen die handelingen door zat een man die ik niet kende, en die jij ook niet helemaal kende. Je was een silhouet aan de keukentafel.

Ik denk soms dat ik mannelijkheid niet wilde worden omdat ik bang was dat ik dan ook silhouet zou worden. En ik denk soms dat ik wel mannelijkheid wilde worden omdat ik dacht: dán krijg ik eindelijk antwoord van hem. Beide kunnen tegelijkertijd waar zijn. Allebei zeggen meer over jou dan over mijn gender.

Wat ik op jou projecteerde

De boosheid over jongens in de klas die ruimte innamen alsof het hun erfgoed was. De boosheid over mannen op straat die naar mij keken alsof ik er was voor hen. De boosheid over jou die niets zei toen ik dat thuis vertelde. Al die boosheden bundelde ik in één woord — "ik ben geen meisje" — en bracht hem naar de kliniek. De kliniek vroeg niet door. Niet naar jou. Niet naar de etenstafel waaraan we tien jaar lang niets bespraken.

Wat ik wens dat je gedaan had

Eén keer in de spreekkamer gaan zitten. Niet om mij tegen te houden. Om iemand de vraag te laten stellen: wat is jouw rol geweest in deze pijn? Het Tavistock-onderzoek wees op vader-afwezigheid als terugkerend patroon in dossiers van adolescente meisjes die zich aanmeldden — niet als verklaring, wel als context die zorgvuldige clinici opmerkten.¹ Niemand vroeg jou. Niemand vroeg mij over jou. Het systeem was niet ingericht om vaders in beeld te brengen.

Wat ik je nu vraag

Ga zitten. Niet aan de keukentafel — die zit vol stilte. In een wandelpark, zonder telefoon. Geef antwoord op de vraag die ik je nu drie keer heb gesteld: wat dacht je toen ik veranderde? Niet "ik vond het moeilijk". Wat dacht je. Eén zin. Dan kunnen we vanaf daar.

Tot dan,

— Je kind