Home › Brieven › Aan mijn therapeut

Aan mijn therapeut

Brief · 16 mei 2026

Geachte mevrouw,

U noemde uw werk "affirmatief"

Vanaf onze tweede afspraak. U legde uit dat u mij niet zou tegenwerken. Dat klonk als zorg. Het was de aankondiging dat ik geen tegenstand zou krijgen op de plek waar ik die het meest nodig had. Een therapeut die zichzelf vooraf beperkt in het stellen van vragen is geen therapeut meer, dat is een gids langs één pad.

De NICE-richtlijn die de Cass Review citeerde gaf precies dit punt: psychotherapeutisch onderzoek hoort het beginpunt te zijn, niet de bevestiging.¹ U sloeg dat startpunt over.

Wat u niet vroeg

Naar mijn eetstoornis die drie jaar eerder in mijn dossier stond. Naar mijn vader. Naar mijn dissociatie. Naar de vraag of ik me misschien aangetrokken voelde tot meisjes en daar geen taal voor had gevonden. Onderzoek wijst op het patroon dat een aanzienlijk deel van adolescenten met genderdysforie ook lesbisch of homoseksueel zou worden zonder transitie — desistance-onderzoek uit de jaren 2000 schatte dat percentage hoog.²

U had die vraag mogen stellen. Niet om mij van de transitie af te brengen. Om mij te helpen kiezen vanuit het hele plaatje, niet vanuit het deelplaatje dat ik op mijn telefoon had verzameld.

Wat u wel deed

U schreef een verwijsbrief. Goed onderbouwd, met de juiste DSM-codes, gericht op de juiste kliniek. U was een efficiënte schakel in een keten. U was geen therapeut. Therapeut zijn betekent: het onderzoek toelaten dat de patiënt zelf niet wil toelaten. U liet dat niet toe omdat de beroepsvereniging u had geleerd dat dat onethisch was.³

Wat ik u nu vraag

Lees de Cass Review. Niet om mij gelijk te geven. Om uw volgende cliënt iets te geven wat ik niet kreeg. De ruimte tussen "ik voel dit" en "dus zal ik dit doen" is precies uw werk. Vul die ruimte. Anders ben ik straks niet de laatste die deze brief schrijft.

Met collegiale gestrengheid,

— Uw voormalige cliënt