Home › Brieven › Aan mijn spiegel

Aan mijn spiegel

Brief · 16 mei 2026

Spiegel,

Ik kwam jou aanvallen

Op mijn dertiende. Op mijn zeventiende. Op de ochtend van de operatie. Op de eerste week erna. Jij liet me alleen maar zien wat er was, en ik gaf jou de schuld van wat er was. Dat was nooit eerlijk. Spiegels weerleggen niets. Spiegels herhalen.

Wat ik in jou wilde zien was niet altijd "een jongen" of "een meisje". Wat ik in jou wilde zien was: iemand die mocht bestaan. Iemand die niet werd bekeken. Iemand die rust had. Het werd alleen vertaald in een gender, omdat dat de enige taal was die mij werd aangereikt.

Na de operatie

De eerste keer dat ik mij in jou zag met platte borst was ik opgelucht. De honderdste keer was ik niets meer. Niet blijer dan voor de operatie. Niet droeviger. Gewoon gewend, op een manier die ik niet had verwacht. Onderzoek bevestigt dat het effect van borstamputatie op psychisch welzijn na het eerste jaar kleiner wordt dan vooraf voorspeld door zowel artsen als patiënten.¹

Ik dacht dat jij mijn vijand was. Je was mijn metgezel. Je hebt mij door de jaren heen geleerd: het lichaam dat je krijgt is niet onderhandelbaar, ook al verandert de vorm.

Wat ik nu in jou zoek

Niet langer iemand die mij iets bevestigt. Iemand die mij iets vertelt. Hoe ik adem, waar mijn schouders staan, of mijn ogen vandaag rust hebben. Spiegelen is geen oordeel. Het is observatie. Ik leerde dat te laat, en het hielp me meer dan vier jaar hormonen.

Wat ik je nu vraag

Blijf staan. Verlies geen scherpte. Vertel mij geen mooie leugens en geen lelijke. Vertel mij wat ik ben — een lichaam in een tijd, dat probeert iets te leren over zichzelf. Dat is genoeg. Dat was altijd al genoeg geweest, als iemand het mij eerder had gezegd.

Met respect voor je vlakke eerlijkheid,

— Degene die naar je kijkt