Home › Brieven › Aan mijn ouders

Aan mijn ouders

Brief · 16 mei 2026

Lieve papa en mama,

Ik zat aan tafel en jullie zeiden ja

Ik weet nog hoe stil het was toen ik het vertelde. Mama, je legde je vork neer. Papa, je keek naar het tafelblad. En toen — sneller dan ik had verwacht — zei iemand: "We steunen je in alles." Ik dacht dat ik opgelucht zou zijn. Ik was bang.

Want het ging zo snel. Eén zin van mij, en het hele huis kantelde. Geen tegenvraag. Geen "wat voel je precies?" Geen "sinds wanneer?" Alleen liefde, in de vorm van instemming. En instemming voelt soms als verlaten worden.

Wat ik nodig had was tegenstand uit liefde

Jullie waren bang om mij kwijt te raken. Dat begrijp ik nu. De voorlichting van de school, de hulpverlener, de folder van de kliniek — overal stond dezelfde regel: bevestig je kind of je verliest het. Suïcide werd genoemd als argument om niet te twijfelen.¹ Dat is geen liefde, dat is chantage in beleidsvorm.

Ik had jullie nodig als ouders, niet als consultants. Ik had iemand nodig die zei: ik zie dat je pijn hebt, en ik ga niet meteen mee in het eerste antwoord dat je hebt gevonden. Ik blijf bij je, ook als je boos op me bent.

Wat ik nu weet over die jaren

Ik was niet alleen. Ik zat in een vriendengroep waarin vier van de zes meisjes binnen achttien maanden uit de kast kwamen als trans of non-binair. Onderzoekers noemen dit clustering — Lisa Littman beschreef het patroon in 2018.² Het onderzoek is bekritiseerd, maar het patroon is in de praktijk ook zichtbaar in Nederland.

Jullie wisten dat niet. De school wist dat niet. De huisarts wist het niet of zei het niet. Maar de informatie was er.

Wat ik nu vraag

Ik vraag niet om excuses. Ik vraag dat we praten zonder dat een van ons bang is. Over wat er gebeurd is, over wat onomkeerbaar is, over wat we nog wel kunnen zijn voor elkaar. Ik ben niet het kind dat ik was. Jullie zijn niet de ouders die jullie waren. Maar we zijn er nog.

Met liefde, ook nu,

— Jullie kind