Home › Brieven › Aan mijn arts

Aan mijn arts

Brief · 16 mei 2026

Geachte dokter,

U noemde het informed consent

Ik herinner me de spreekkamer. Twintig minuten. Een formulier. Een vinkje bij "patiënt begrijpt risico's, inclusief verminderde vruchtbaarheid". Mijn handtekening. Een recept. Op de gang dacht ik: dat was het? Ik was negentien. Ik had één dag eerder over orchidectomie gegoogeld en wist niet wat het Latijn betekende.

Ik begrijp dat u het reguliere protocol volgde. Dat is precies het probleem. Het protocol nam aan dat mijn wens vaststond, en dat uw rol was om hem te faciliteren. Maar wensen kunnen veranderen. Lichamen niet.

Wat u wist en niet hardop zei

U wist dat hoge dosis cross-sex hormonen het cardiovasculair risico verhogen.¹ U wist dat de bewijsbasis voor blijvende psychische verbetering zwak is — de Cass Review benoemde dat een jaar later expliciet.² U wist dat een deel van uw patiënten zou stoppen. U noemde "zeldzame spijt" en streek door naar het volgende punt op de checklist.

Informed consent is geen handtekening op een formulier. Het is een gesprek waarin de patiënt begrijpt wat hij weggeeft. Mijn vruchtbaarheid was een abstracte regel op papier. Vijf jaar later was het een vraag van een partner waarop ik geen antwoord had.

De vraag die niemand stelde

Niemand vroeg waarom ik nu, op deze leeftijd, dit wilde. Niemand vroeg naar mijn moeder, mijn relatie met seks, mijn autisme-diagnose die in mijn dossier stond.³ Die vragen golden als grensoverschrijdend ("gatekeeping"). Maar de gate had open mogen staan voor een gesprek, niet alleen voor een recept.

Wat ik nu vraag

Ik vraag niet om uw schuldgevoel. Ik vraag dat u de volgende patiënt de tijd geeft die u mij niet gaf. Vraag waarom. Vraag sinds wanneer. Vraag wat er nog meer speelt. Een nee is soms zorg. Een ja is soms verwaarlozing in witte jas.

Met respect,

— Uw voormalige patiënt