Home › Verhalen › Het laatste hoofdstuk

Het laatste hoofdstuk

Een woensdagavond in mei — bureau bij het raam, regen tegen het glas

Ik heb negen jaar lang gedacht dat ik aan één verhaal aan het schrijven was. Eén lijn — twijfel, beslissing, transitie, aankomst. Vanavond, terwijl ik de stapel notities opnieuw bekijk, weet ik dat het geen één-verhaal is. Het zijn hoofdstukken. Niet alle hoofdstukken sluiten op elkaar aan. Dat is, denk ik, wat ik mij vanavond aan het toestaan ben.

Wat ik niet kan terugnemen

Mijn stem zal niet meer terugkomen. Mijn lichaamshaar zal niet meer verdwijnen. De jaren waarin ik anders aanwezig was zijn van mij — en van anderen die met die andere versie hebben omgegaan. Dat zijn geen "fouten" die ongedaan moeten worden. Het zijn ook geen "overwinningen" die gevierd moeten worden. Het zijn dingen die zijn gebeurd. Ik probeer ze niet meer in één van die twee laden te stoppen.

Wat ik wel kan terugnemen

De manier waarop ik over mezelf spreek. De toon waarop ik mijn eigen geschiedenis vertel. De woorden die ik kies als iemand me vraagt wat ik ben. Eerst zei ik: trans man. Daarna: detrans. Nu zeg ik vaak niets. Niet omdat ik me schaam — omdat één woord onvoldoende is voor negen jaar. Mensen vinden dat soms onbevredigend. Ik vind het eerlijk.

Wat ik anderen niet zal vertellen

Wat ze moeten doen. Ik zal geen jong iemand vertellen om wel of niet te transitionen. Ik zal geen jong iemand vertellen om te wachten. Ik zal alleen vertellen wat ik gezien heb, en hoop dat het iets toevoegt aan wat zij al zien. Mijn verhaal is geen wegwijzer — het is een hoofdstuk in een boek met veel hoofdstukken. Ze hoeven niet hetzelfde hoofdstuk te schrijven als ik. Ze mogen er ook één schrijven die ik niet had kunnen voorspellen.

Wat de laatste regel zou zijn

Niet "ik heb het gevonden". Niet "ik heb spijt". Niet "ik weet wat ik ben". Iets eenvoudigers: ik ben er nog. Dat is genoeg. Een dag, een avond, een regenbui tegen een raam. Ik schrijf op wat er is. De rest is voor morgen. Lange-termijn detrans-getuigenissen beschrijven precies deze rust — niet als eindpunt, maar als nieuwe basislijn van waaruit verder geleefd wordt.