Home › Spiegel › Eetstoornis en mij

Eetstoornis en mij

Voor de dysforie was er de anorexia. Voor de borstbinder was er de honger. Pas later begreep ik dat ze niet los van elkaar stonden — en dat onderzoek dat verband al jaren ziet.

Wat het onderzoek zegt

Meerdere studies vinden hoge comorbiditeit tussen genderdysforie en eetstoornissen, vooral anorexia, en vooral bij adolescente meisjes. Een review in European Eating Disorders Review (2017) vond dat 7% tot 16% van patiënten met dysforie ook een eetstoornis heeft, tegen 1% in de algemene bevolking. Het Cass-rapport (2024) noemt de gedeelde mechanismen: lichaamsafkeer, controle over een veranderend lichaam, dissociatie van vrouwelijkheid. Avoidance van menstruatie en borstgroei zijn gemeenschappelijk. Hormonale behandeling kan een eetstoornis-mechanisme bedienen zonder de onderliggende stoornis te raken. Lees Jones et al. via onlinelibrary.wiley.com.

Wat het voor mij betekent

Ik was veertien toen ik stopte met eten. Vijftien toen ik bedacht: misschien ben ik geen meisje. Het ene gaf het andere vorm. Niet eten hield mijn lichaam klein, plat, geslachtsloos. Toen het eten weer kwam, kwamen ook de heupen en de borsten — en met de borsten kwam de gedachte dat ik ze weg wilde. Dat voelde toen als trans-zijn. Achteraf zie ik: dat was de eetstoornis in een nieuwe jas.

Mastectomie zou hetzelfde mechanisme bedienen als hongeren: weghalen wat ik niet kon verdragen. Dat is geen oplossing, dat is verschuiving. Ik moest naar de afkeer zelf kijken, niet naar het lichaamsdeel.

Wat ik nu doe met deze kennis

Mijn eetstoornisbehandeling en mijn nadenken over gender lopen nu samen, niet apart. Ik schreef daarover in de zomer zonder binder. En de moeilijkste gesprekken voerde ik aan tafel, beschreven in aan tafel met papa.