Home › Spiegel › AGP en de spiegel

AGP en de spiegel

Autogynefilie (AGP) is een parafilie waarbij biologische mannen seksuele opwinding ervaren bij de gedachte aan zichzelf als vrouw. Geen identiteit, maar een seksuele oriëntatie op een fantasie van het zelf. Voor sommige laat-transitionerende mannen is het de werkelijke motor onder wat zich presenteert als gender-identiteit.

Wat het onderzoek zegt

Ray Blanchard beschreef in de jaren tachtig en negentig twee verschillende typen mannelijke-tot-vrouwelijke transitie: vroeg-ontstaan, homoseksueel naar mannen (klassieke "Type 1"), en laat-ontstaan, AGP-gedreven (klassieke "Type 2"). Blanchards taxonomie is in latere studies door Lawrence, Bailey en Hsu gerepliceerd. Anne Lawrence's Men Trapped in Men's Bodies (2013) documenteerde 249 interviews met AGP-transvrouwen. Recent werk van Bailey & Hsu (2022) in Archives of Sexual Behavior bevestigt dat AGP een meetbaar, robuust fenomeen is. Het is een parafilie, geen identiteit — en het is geen reden voor schaamte, wel reden voor eerlijkheid over wat hormonen wel en niet oplossen. Lees Bailey & Hsu via link.springer.com.

Wat het voor mij betekent

Ik ben begonnen met cross-dressen toen ik elf was, in het geheim. Het was opwindend. Toen ik vijftien was werd dat een geheim leven. Toen ik achttien was hoorde ik het woord "trans" en dacht: dat verklaart het. Pas op mijn vierentwintigste las ik Blanchard en Lawrence. Wat zij beschreven was niet "wat ik ben" — maar wel hoe het begonnen was. Mijn dysforie was niet een diep gevoel een vrouw te zijn. Mijn dysforie was wat overbleef wanneer de opwinding weer voorbij was: schaamte, leegte, en het verlangen om het echt te maken.

Het is moeilijk om dit op te schrijven. Maar het is eerlijker dan het verhaal dat ik mezelf jaren vertelde. Hormonen veranderden mijn lichaam. Ze veranderden niet wat AGP feitelijk is: een seksuele oriëntatie op het beeld van mezelf als vrouw.

Wat ik nu doe met deze kennis

Ik leef niet meer met de leugen dat het identiteit is. Dat is bevrijdend. Ik leef nog wel met de gevolgen van mijn keuzes — daar is geen ongedaan-maken meer voor. In de spiegel na twee jaar schreef ik over wat er gebeurt als de spiegel niet meer wat-opwinding-geeft maar wat-aankijkt.