Home › Brieven › Aan mijn kind

Aan mijn kind

Brief · 16 mei 2026

Lief kind dat er niet is,

Ik schrijf je een brief voordat ik er een spijtboek van maak

Je bestaat niet, behalve in mijn hoofd. Dat is een eerlijker openingszin dan elk gedichtje. Toen ik twintig was wist ik niet of ik je ooit zou willen. Toen ik vierentwintig was wist ik dat ik je wilde. Toen ik vijfentwintig was wist ik dat het langs een andere weg moest, of niet meer langs een weg waar mijn lichaam de hoofdrol speelde.

De arts noemde fertiliteitsbehoud als optie. Ik zei nee. Niet omdat ik je niet wilde, maar omdat het zelfde lichaam waar ik vanaf wilde de bron van die opties was. Iets ophalen daaruit voelde als een verraad aan wat ik aan het doen was. Ik begrijp die jongere ik. Ik vergeef die jongere ik. Maar ik kan de uitkomst niet terugdraaien.

Wat ik je had willen geven

Continuïteit. Een ouder die jou kon vertellen waar je vandaan kwam zonder dat dat verhaal eerst een hoofdstuk over operaties was. Een vader of moeder die niet bang was voor het lichaam waarin jij was ontstaan. Geen perfect ouder — daar ben ik nooit voor geslaagd — maar wel een ouder voor wie jouw bestaan geen herinnering aan andermans verlies was.

Wat ik wel kan geven

Eerlijkheid. Als jij ooit komt — door donor, door adoptie, door pleegzorg — krijg je het hele verhaal. Niet "papa was eerst mama". Niet "mama heeft een operatie gehad". Wel: ik nam beslissingen op een leeftijd waarop ik de gevolgen niet kon overzien, en ik betaal daarvoor met dingen die jij merkt. Jij hoeft die schuld niet te dragen. Jij hoeft alleen te weten dat ik hem ken.

Wat ik je vraag

Niets. Want je bent er nog niet, en misschien kom je nooit. Maar als je leest dit ooit, ergens, in een doos die ik aan iemand heb meegegeven: weet dat ik je verzonnen heb voordat ik wist dat ik je verloor. Dat is geen klein verlies. Dat is een vorm van rouw waarvoor ik geen taal heb gekregen in de spreekkamer.

Met de liefde van iemand die je verzon,

— Je ouder