Home › Brieven › Aan mijn partner

Aan mijn partner

Brief · 16 mei 2026

Liefste,

Jij koos voor mij toen ik nog niet wist wie ik was

We waren een halfjaar samen toen ik begon met hormonen. Je zei: ik hou van jou, niet van een verpakking. Dat was ruimhartig en ik wist het toen niet eens te erkennen. Want ik was bezig met mezelf. Met spiegels. Met dosering. Met afspraken. Jij was de constante. Ik was de variabele die alles opeiste.

Dat ene jaar veranderde mijn libido. Mijn geur. Mijn humeur. De manier waarop ik je aanraakte. Niemand vertelde ons vooraf welke parameters van onze relatie mee zouden bewegen. De folder noemde stemverandering en behaarder dijen. De folder noemde geen vervreemding van het bed.

Wat we niet bespraken voor het begon

Of we kinderen wilden. Wel ooit, niet nu, op een dag. We zeiden: er zijn opties. Eicelinvriezing, donor, adoptie. De arts noemde het ook zo, twee zinnen in een gesprek van twintig minuten. We knikten. We deden het niet. Vijf jaar later was die optie geen optie meer in de vorm waarin we hem hadden voorgesteld. De richtlijnen erkennen dat fertiliteitsbehoud bij genderbevestigende zorg vaak onderbelicht blijft.¹

Wat ik je niet wil ontnemen

Het recht om boos te zijn over wat je niet hebt gekozen. Mijn transitie was van mij, maar jij betaalde de helft van de prijs zonder dat iemand het je vroeg. Je mag dat zeggen. Het maakt onze relatie niet kleiner, het maakt hem eerlijker.

Wat ik nu wel weet

Dat ik vooraf had moeten vragen wat dit met ons zou doen. Niet wat dit met mij zou doen — dat wist ik wel — maar wat het met de "wij" zou doen die we toen al waren. Dat had je verdiend.

Met liefde,

— Jouw lief