Home › Verhalen › Onder vrienden

Onder vrienden

Donderdagavond — woonkamer van Mira, vier kussens op de vloer

Ik wist die avond dat ik iets ging zeggen. Wat precies wist ik niet. Iets in de richting van: ik twijfel. Voor het eerst zonder verzachters. We hadden net gegeten. Iemand pakte een sigaret. De gesprekken werden zachter. Ik had de woorden in mijn maag.

De groep zoals hij was

Zes mensen. Mira en Jules, die hun transitie achter de rug hadden. Sam, die hormonen gebruikte. Eva, non-binair. Floor, die er nog niet uit was. Mijzelf — alles bij elkaar genomen, de senior van de groep. We waren elkaars veilige plek geweest in jaren waarin de wereld dat niet was. Daar had ik dingen gezegd over mezelf die ik thuis niet kon zeggen, en zij hadden hetzelfde gedaan met mij.

De zin die ik uitsprak

"Ik denk dat ik ga stoppen." Stilte. Niet de stilte van schrik — de stilte van iemand die moet rangschikken. Mira zei: "Met de hormonen?" Ik zei: "Met alles. Ik denk dat ik het niet meer ben." Ik keek niemand aan. Ik wachtte op de reactie die ik had gevreesd: dat ik mezelf verried, dat ik trans-mensen verraadde, dat ik door de TERFs was gepakt. Niemand zei dat. Maar er kwam wel iets anders.

Wat ik niet had verwacht

Floor begon te huilen. Niet om mij — om zichzelf. Ze zei: "Ik ben blij dat je het zegt, want ik dacht dat ik gek werd." Ze had het al maanden gedacht. Ze had het niet durven zeggen omdat zij dacht dat zij de enige was. Sam zei: "Ik weet niet wat ik ervan vind, maar ik luister." Mira zei: "Doe het rustig. Praat met me wanneer je wil." Jules zei niets. Hij heeft me ook nooit meer veel gezegd. Niet iedereen blijft.

De fiets naar huis

Ik fietste alleen. Het regende een beetje. Ik dacht: ik heb iets gedaan dat ik niet meer kan terugnemen, en dat is een opluchting. De groep had niet alle antwoorden — sommigen zouden mee, sommigen niet. Maar de taal die ik bij hen had gebruikt was eindelijk dezelfde als de taal die ik bij mezelf gebruikte. Dat had ik nodig. Detrans-communities beschrijven dit type avond — het kostbare moment waarop één persoon zegt wat meerderen denken.