Home › Verhalen › Het boek dat mij aankeek

Het boek dat mij aankeek

Donderdagmiddag — bibliotheek, achterste rij

Ik was er voor iets anders. Echt. Ik moest een roman halen voor mijn boekenclub en ik liep langs de plank waar ik nooit liep. Eén kleur. Eén titel. Hij keek me aan. Ik liep door. Een uur later was ik terug.

De ruzie met mezelf bij de plank

Ik wist wat erin stond. Niet specifiek — ik kende dat boek niet — maar ik wist welk soort boek het was. Een boek dat van de andere kant kwam. Een boek dat anderen "anti-trans" zouden noemen. Ik wist dat ik me al schaamde voor het simpele feit dat ik ernaar keek. Bij de plank stond ik te denken: als ik dit boek leen, ben ik een verrader. Als ik het niet leen, ben ik een lafaard. Ik schrok van dat woord. Lafaard. Sinds wanneer was ik bang voor een boek?

De zelfscan

Ik nam het mee naar de zelfscan zodat de bibliothecaresse het niet zou zien. Belachelijk. Alsof zij iets over mij zou weten. Maar het paste bij het gevoel: dit boek moest verstopt worden. Het paste in mijn tas onder de roman voor de boekenclub. In de bus heb ik het in stukken gelezen, met mijn telefoon eroverheen telkens als iemand voorbijliep. Als een tiener met een verboden tijdschrift.

Wat erin stond

Niet wat ik had verwacht. Geen haat. Geen ontkenning. Vrouwen die schreven over hun ervaring met dysforie, over de jaren die ze daarmee bezig waren geweest, over hoe ze er later anders naar waren gaan kijken. Geen oordeel over wie wel een transitie aanging — wel een vraag aan wie nog twijfelde: weet je wat je vermoedens drijft? Het was geen aanval. Het was een spiegel die ik niet had gevraagd. Boeken van deze categorie komen vaker langs dan veel mensen denken.

Het terugbrengen

Drie weken later. Ik had het twee keer gelezen. Ik bracht het terug en zette het zelf op de plank, op de juiste positie. Niemand had me zien lezen. Niemand had me zien teruggeven. Maar iets in mij had het gelezen, en dat iets bleef. Het was niet zo dat het boek mij ergens van overtuigd had. Het was zo dat het boek mij toestemming had gegeven om vragen te stellen die ik mezelf had verboden.