Iza is 24 en woont samen met haar vriendin. In haar portret op Gender Rebels kijkt ze terug op een prettige jeugd en op het lange pad van een vraag op haar veertiende naar de rust van nu.
De vraag van haar moeder
Toen Iza veertien was, vroeg haar moeder of ze misschien op meisjes viel. Iza werd boos. Dat is herkenbaar voor veel tieners: je weet zelf nog niet wat je voelt, en juist dan iemand die het hardop benoemt, voelt als een inbreuk. De vraag bleef hangen, maar het antwoord kwam pas later.
"Naarmate je ouder wordt, ben je meer oké met jezelf."
Alleen wonen, dan jezelf leren kennen
Iza zegt dat ze veel over zichzelf leerde toen ze op zichzelf ging wonen. Geen ouders die meekijken, geen broers en zussen die invullen. Stilte in huis is geen straf — het is de ruimte waarin je voor jezelf kunt uitspreken wat je voelt en wilt.
Voor lezers
Als je tiener bent en je weet het nog niet, dan hoeft dat ook niet. Iza's verhaal is geen succesplaatje van vroeg uit de kast komen, maar van het rustig krijgen. Tijd, een eigen plek en iemand naast je — daarmee komt zelfacceptatie verder dan met etiketten plakken in een fase waarin je nog zoekt.
Bron
- Gender Rebels — Iza
- Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)
Citaten in deze pagina zijn ontleend aan het portret op genderrebels.org.