Eva is 34, arts, kwam uit Hongkong naar Amsterdam en promoveert op leverkanker. In haar portret op Gender Rebels vertelt ze over het verschil: het seksisme in Oost-Azië, en de lucht die ze in Nederland krijgt — ook al is ook hier het werk nog niet klaar.
Een dun lichaam als plicht
In delen van Oost-Azië is het schoonheidsideaal voor vrouwen extreem: hoe smaller, hoe beter. Benen "zo dun als papier" — Eva's eigen woorden — staan symbool voor een cultuur waarin een vrouw nooit te weinig ruimte kan innemen. Het is een ideaal dat honger en zelfhaat normaliseert.
"Het ideaal is dat vrouwenbenen zo dun zijn als papier."
Het Westen is niet vrij
Eva is in Amsterdam minder klein, maar de druk verdwijnt niet — die verandert van vorm. Hier heet het thigh gap, daar heet het het ideale silhouet voor de bruiloft. Social media wast de verschillen weg en zet meiden uit Manilla, Maastricht en Hongkong naast hetzelfde gefilterde lichaam. Wie dat niet haalt, voelt zich tekort schieten op iets dat niet bestaat.
Een expat-blik
Dat Eva als expat in Amsterdam woont, geeft haar verhaal extra gewicht. Ze kan twee culturen naast elkaar leggen en zien wat overlapt. Het Westen heeft niet "het probleem opgelost" — het heeft een andere variant van dezelfde lichaamsdruk.
Voor lezers
Als jij je elke dag te dik, te zwaar of te veel voelt: het ideaal waar je tegenaan meet is verzonnen, en het verandert om de tien jaar. Een lichaam dat werkt — kan lopen, dragen, zwemmen, dansen — is een prima lichaam, ongeacht het getal op de weegschaal.
Bron
- Gender Rebels — Eva
- Gender Rebels — verzamelplaats kritische verhalen (Sybilla Claus, fotografie Iratxe Álvarez)
Citaten in deze pagina zijn ontleend aan het portret op genderrebels.org.