Edward Jansen · Transspijt.nl · 7 maart 2026

Je voelt geen gender, je voelt dat er iets speelt

"Ik voel me eigenlijk een meisje." Een uitspraak die in elke spreekkamer wordt geaccepteerd, maar die taalkundig en psychologisch niet kan kloppen. Niemand weet hoe het voelt om vrouw of man te zijn — er is geen innerlijke ervaring om mee te vergelijken.

Wat jongeren die genderdysforie rapporteren wel voelen is reëel: onbehagen in het lichaam, vervreemding rond de puberteit, walging van seksualisering, het gevoel er niet bij te horen. Die gevoelens zijn echt. Maar ze vertellen niets over geslacht. Ze vertellen dat er iets speelt — en dat iets verdient onderzoek, geen automatische verklaring.

Het gendernarratief werkt voor veel jongeren als een verklaringsmodel dat alles wat moeilijk is in één keer betekenis geeft: de eenzaamheid, het anders-zijn, de seksuele onrust. Dat het narratief voldoening geeft, betekent niet dat het waar is. De Cass Review (2024) liet zien dat psychische comorbiditeit bij verwijzingen structureel onderbelicht bleef.

De juiste reactie op "ik voel me een meisje" is niet "dan ben je transgender", maar nieuwsgierigheid: wat bedoel je, wanneer begon dat, wat speelt er in je leven, met wie praat je hierover online?